- Na pewno? - Zaufaj mi.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Niczego nie powiedziałam i nie powiem.
Wczoraj miałam chwilę słabości.
Ale podjęłam decyzję.
- Na pewno? - Tak.
- Musimy móc na ciebie liczyć w 100%. - Tak.
Zawsze.
Następnym razem możemy nie być w stanie naprawić sytuacji.
- Oni zabili już wcześniej. - Możecie na mnie liczyć.
- Co wydarzyło się wczoraj w stajni? - Nic.
Widziałem, że płakałaś.
Co się stało?
- Nie należało tego robić. - Skurwiele.
Nie zostawicie mnie teraz.
Sama zdecyduję, co mogę, a czego nie.
Namówiłam Laurenta na aukcję, tak jak chcieliście.
Mój związek z nim to moja sprawa.
Umówiliśmy się. Ja wykonam swoją część. Oczekuję tego samego od was.
Cześć, skarbie.
Hej.
Wszystko w porządku?
Miałam ci to dać.
Mówił, że to od Ferry'ego.
Jak to?
Przepraszam, tato. Poszłam na ten kemping.
Ta kobieta zabrała moją kartę pamięci i nie chciała oddać.
- Zachowywała się bardzo dziwnie. - Uspokój się.
- Kto zabrał ci kartę? - Ta kobieta.
- Jaka kobieta? - Żona Ferry'ego.
Pojechałam na ten kemping,
bo chciałam się przekonać, jak to było.
Co tam robiłeś.
Tam dostałaś ten telefon?
Nie. To było wczoraj, pod domem.
U mamy?
- Kto ci go dał? - Jakiś Holender.
- Czy on ci coś zrobił? - Nie.
- Groził ci? - Nie.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Na telefonie coś jest, tato.
Nagranie dźwiękowe.
Przesłuchałaś je?
John? Co ty tu robisz?
Dawaj, palancie.
Przepraszam.
Zaczekaj, Polly.
Gdy będą zadawać ci pytania,
nie wspominaj o telefonie ani kempingu.
Nie mów o tym nikomu, nawet mamie.
Dlaczego nie?
Kim jest John, tato?
Obiecuję, że wszystko ci wyjaśnię, ale najpierw muszę to załatwić.
Musisz mi zaufać? Możesz to zrobić?
- Tak? - Dobrze.
- Wszystko dobrze, kochanie? - Tak.
- Idźcie do środka. - Dobrze.
- Cześć. - Zaopiekujemy się nimi.
Ferry na pewno wie, gdzie mieszkasz, skoro udało mu się namierzyć twoje dzieci.
Lepiej nie wracaj tam na noc.
Dobrze.
Jackson?
- Pif-paf! - Zastrzel ją.
Oddaj to wujkowi Laurentowi. Nie chcę, żebyś się tym bawił.
- Czemu nie? Nie jest nabity. - Oddaj.
Daj mi to.
Tylko się bawiliśmy. Nie powinnaś na tyle wychodzić.
Myślisz, że to miło cały dzień siedzieć samemu?
Nie wyszłam na długo.
Nie jest miło, prawda?
Mama kupiła drożdżówki. Chodź zjeść.
„Nie wyszłam na długo”. Bawiliśmy się półtorej godziny.
Mógł odrabiać lekcje.
Czemu nie zabrałaś go ze sobą?
Nie był gotowy, a mnie się spieszyło.
Dziwnie się ostatnio zachowujesz.
Nie chcę, żeby Jackson bawił się bronią. Jasne?
Wiem, że już mnie nie chcesz. Dałaś mi to jasno do zrozumienia.
Ale wyjaśnijmy coś sobie.
Będziemy opiekować się naszym synem po równo.
Gdy jest ze mną, mogę robić, co chcę. Jasne?
Mam dość nazywania mnie wujkiem.
Ma prawo wiedzieć, że jestem jego ojcem.
Mieliśmy mu nie mówić.
Rozmyśliłem się.
Proszę.
Witaj, Visser. Jak się masz?
- Mam nadzieję, że to dobra pora. - Tak.
Oprowadzić cię?
- To Marc. - Dzień dobry.
Cześć, Polly.
To musiało być dla ciebie straszne przeżycie.
Tak.
Mogę zadać ci kilka pytań?
Jasne.
Usiądźmy.
Możesz mi opisać własnymi słowami, co się stało?
Wróciłam ze szkoły. Byłam na podwórku,
kiedy ktoś mnie zawołał i kazał pozdrowić tatę od Ferry'ego.
Potem sobie poszedł.
Jak wyglądał?
Miał brodę, krótkie włosy. Mógł być w wieku mojego taty.
To Holender.
- Widziałaś go wcześniej? - Nigdy.
Rozumiem.
Wróćmy do momentu, gdy do ciebie podszedł. Co dokładnie powiedział?
Jak mówiłam, byłam na podwórku,
kiedy ktoś mnie zawołał i kazał pozdrowić tatę od Ferry'ego Boumana.
Mówiłaś „od Ferry'ego”. Czy wspomniał nazwisko Bouman?
Nie wiem. Chyba tak.
To niewiele.
Czy zachowywał się agresywnie? Próbował cię nastraszyć?
Nie.
- W porządku, skarbie? - Tak.
Kazał ci tylko przekazać pozdrowienia?
- Tak, dla taty. - Dobrze.
Liczy się nawet najdrobniejszy szczegół.
- Na pewno niczego nie pominęłaś? - Marc.
Musi sama to powiedzieć.
Nie, wszystko powiedziałam.
- Dobrze. - Dobra robota.
Widzisz? Ma rozluźniony kark. To znaczy, że koń czuje się swobodnie.
To styl zachodni.
Konie miały przemierzać długie dystanse.
Kiedy widzę, jak jeżdżą w Europie...
Cały czas ciągną za wędzidło. Żal mi tych koni.
Moim zdaniem koni nie należy traktować jak inwestycji.
Mam do nich za duży szacunek. Poza tym nie przynoszą zysku.
- Wcale. - Ja na jednym ostatnio zarobiłem.
Nie był nawet najdroższy.
Dostałeś go, kiedy był już dorosły.
Kiedy zaczynasz od źrebaka,
przez trzy lata inwestujesz w stajnię, paszę i szkolenie.
Nawet koń z rodowodem może nie wyrosnąć na czempiona.
Z jednego na cztery źrebaki może coś będzie.
Źrebak kupiony za 20 tysięcy euro
może wyrosnąć na konia wartego 2000.
Cała kasa przepada ot tak.
Aby pracować z końmi, trzeba mieć do tego zacięcie.
Spójrz.
To dopiero piękny koń.
Nazywa się Nuberon.
Wyrośnie na czempiona.
Zrobiłbym dla niej wszystko.
Nie przyjechałeś gadać o koniach, prawda?
Co tu robisz?
Steve mówił, że razem z bratem sprzedajecie nie tylko maszyny rolnicze.
Znam ludzi, których mogłyby zainteresować wasze produkty.
Nie wiem, co mówił ci Steve, ani co według ciebie robimy,
ale zajmujemy się sprzedażą hurtową, a nie detaliczną.
Rozumiesz?
Właśnie o to mi chodzi.
- Cześć, mamo. - Witaj, synu.
- Pyszności. - Prawda?
Gotuje móżdżki.
Miło, prawda?
Wiesz, kogo wczoraj spotkałem?
Tego Holendra, o którym mówił Steve.
Sprzedawał konia na licytacji.
Steve się nim zajmował. Zaczęliśmy rozmawiać.
Mówi, że ma świetne kontakty w Ameryce Południowej. Wenezuelczycy.
Potrzebują sprzętu. Ciężkiego sprzętu.
Może być niezły interes.
- Wenezuelczycy? - Tak.
Mieliśmy przystopować.
Są w Brukseli. Moglibyśmy się z nimi spotkać.
To kiepski pomysł.
Utopiłeś sześć milionów euro w morzu.
Jak zamierzasz to odrobić?
Na pewno nie robiąc interesy z byle kim.
Dlaczego nie traktujesz mnie poważnie? Nie jestem kretynem.
Czasem mam dobre pomysły.
- Móżdżki gotowe. - Idziemy, mamo.
- Pójdziesz ze mną czy nie? - Zobaczymy.
- Proszę. - Dawno nie robiłaś.
Nałóż Laurentowi większą porcję. Może nabierze rozumu.
Co ty tu robisz?
Dawaj, palancie.
Mobach dzwonił. Działamy.
Jeśli wolisz zostać, możemy to przełożyć.
Nie, załatwmy to. Im szybciej, tym lepiej.
- Dobry wieczór panom. - Dobry wieczór.
- Mają panowie rezerwację? - Visser.
Prywatna sala. Proszę za mną.
Elegancki lokal, Visser.
- To mój brat, JP. - Miło mi.
Siadajcie.
Coś do picia? Aperitif?
- Mają tu świetne whiskey. - Dla mnie piwo.
Wodę.
Jeszcze raz to samo.
Wenezuelczycy będą badać grunt, bo was nie znają.
Będą się zachowywać, jakby robili wam przysługę,
ale niech was to nie zwiedzie.
Badają rynek.
Czemu tu tak kurewsko ciemno?
- Gówno widzę. - Tędy.
Ktoś ma migrenę czy co?
Enrico.
Enrico Caldera. To jest Laurent.
- Laurent, Enrico i JP Berger. - Hej.
Belgia, mój ulubiony kraj.
I malarz, Magritte.
Niezły wariat, co nie?
Przecież to jest fajka.
To jest fajka, stary.
- To jest fajka. - Tak.
Było wyśmienite. Dziękuję.
Czym się zajmujesz, Enrico?
Visser mówił, że możecie pomóc nam uporać się
z problemem, który mamy w Wenezueli.
- Zależy, co to za problem. - To bardzo proste.
Trzeba obalić rząd mojego kraju.
Wojsko ciągle stoi po stronie tych pieprzonych drani.
Potrzebna nam każda kula.
Dealer zwykle nie jest dobrym przywódcą buntu.
Kto mówi, że handluję?
Będziemy się tak cackać czy przejdziemy do konkretów?
W porządku. Porozmawiajmy.
Chcesz walczyć przeciw wenezuelskiej armii.
Nie sam.
Mam wielu sojuszników.
Mam nawet wrogów, którzy chcą dołączyć i sypnąć groszem.
Enrico próbuje powiedzieć,
że chce pokonać Cartel de los Soles.
Lubię go. Zna się na rzeczy.
Bardzo sprytnie.
Cartel de los Soles. Co to jest?
W jego kraju wojsko zajmuje się przemytem narkotyków.
Zapewnia ochronę.
Nie tylko szeregowi strzegący granic.
To sięga stopnia generalskiego.
Na mundurach mają logo ze słońcem.
Stąd ich nazwa, Kartel Słońc.
Skoro już mówimy otwarcie...
Pokonanie kartelu byłoby mi faktycznie na rękę.
Czego potrzebujesz?
Pojazdów wojskowych, helikopterów, wyrzutni granatów, amunicji, kałachów.
Co macie?
Kałasznikowów?
Bez kałacha nie ma stracha.
Jak zapłacisz?
Petrodolary trafiają u was w łapy sojuszników armii,
a boliwar jest wart mniej niż papier toaletowy.
Zapewniam, że Enrico płaci co do grosza
i zawsze dotrzymuje terminów.
Nie ma sprawy.
Wszystko w porządku. To normalne, że jest ostrożny.
Zastanowimy się.
Co jest? Dlaczego?
- Dokąd idziesz? - Do domu.
Dziękuję za rozmowę, panowie.
Zaraz wrócę.
Jean-Pierre.
W czym problem? Dlaczego ot tak wyszedłeś?
Prosiłeś, żebym ich wysłuchał, i wysłuchałem.
Ci goście ociekają kasą.
Zaraz rozpęta się tam wojna, co oznacza lata przychodów.
Dlaczego się wahasz?
Są tylko dwie możliwości i jeden wynik.
Albo Steve jest tajniakiem i wszyscy biorą w tym udział,
albo to prawdziwa szansa, a my wpakujemy się w bagno.
- O czym mówisz? - Skąd wiesz, że Enrico można zaufać?
Nasza broń może trafić w ręce oddziałów FARC.
Ci ludzie przyjmują broń w zamian za kokę.
Albo może trafić do ELN czy Urbaños.
CIA i DEA obserwują każdy ich ruch. Nie będziemy się w to bawić.
Nie obchodzi cię, że wyjdę na durnia.
Ściągnąłeś ich tu, teraz to załatw.
Przepraszam. Wybaczcie.
Wszystko OK?
Brat ma trudny charakter.
Po angielsku proszę. Co się do cholery dzieje?
Nie ma żadnego problemu.
- Mówiłeś, że można im zaufać. - Można.
Tak? Nie wydaje mi się.
Siadaj.
Co powiedziałeś?
Siadaj.
Naprawdę lubię tego gościa.
- Dobrze, usiądę. - W porządku.
Dostarczę towar, gdzie i kiedy chcesz.
Wiem, gdzie go zdobyć i jak go przewieźć.
Nie potrzebuję do tego brata. Dogadaliśmy się?
- Jasne. - Dogadaliśmy się?
Tak.
Dobrze.
Bez JP nie mamy nic.
Dostawa od Laurenta wystarczy.
- Potrzebujemy ich obu. - Jak złapiemy Laurenta,
zwiniemy tę sieć. To najważniejsze.
Może wsypie brata, żeby coś ugrać.
Zamordowali Kim. Żadnego dogadywania się.
To nie było pytanie.
Nie ma mowy, kurwa.
Bob, proszę.
Jeśli nie zauważyłeś, nie potrzebujemy cię.
Wprowadziłeś Carlosa i Mobacha. Nie jesteś już potrzebny.
Wszyscy chcemy pomścić Kim, ale musisz być rozsądny.
Musimy wykorzystać tę szansę. Drugiej możemy nie dostać.
W czym problem?
Chcę dorwać ich obu.
Mogę odrzucić ich ofertę, spróbować grać na czas.
Na pewno uda się zachęcić JP.
Dobra. Zawrzemy umowę za kilka dni.
Jeśli JP nie dołączy, kontynuujemy z Laurentem.
Ferry Bouman? Policja ma prawo przeszukać pańską celę,
gdyż istnieją przesłanki,
- że jest tu prowadzona... - Jasne, komisarzu.
Trzeba było mnie zapytać.
Powiedziałbym, że nic nie znajdziecie.
- Ostrzegałem, że cię zabiję, dupku. - Tak?
Powiem ci, co się stanie.
Zadzwonię po mojego prawnika, który załatwi mi opinię lekarza,
mówiącą, że boli mnie kark.
A potem pozwę cię o nadużycie siły.
Nie waż się zbliżać do mojej żony.
Pokaż to swojemu prawnikowi.
Jeszcze się odezwiemy.
- Widziałeś? - Tak, zamknij się.
Chciałbym zobaczyć wykaz gości Ferry'ego Boumana.
HENK SWAAB, ZNAJOMY
Odłóż zabawki. Będziemy jeść.
No dalej, posprzątaj zabawki. Proszę.
- Pokroić ci? - Nie.
Nie? Dobrze.
- Mam dla ciebie niespodziankę. - Wujek Laurent!
- Frytki i kiełbaski. - Frytki, pycha.
Miałem kaca i pomyślałem, że kupię frytki.
Wiedziałem, że będzie chciał.
- Ma już jedzenie. - Ty to możesz zjeść.
Zjemy frytki, kolego?
- Chcesz dodatki? - Nie.
Proszę, bez dodatków. Tak myślałem. Mamy ostry sos i majonez.
Smacznego.
- Najadłem się, ale było pyszne. - Było pyszne.
Właśnie przywieźli ciągnik Schnazlin. Od razu pomyślałem o Jacksonie.
- Co to? - Mały traktor.
Gdy byłem w twoim wieku, tata pozwolił mi poprowadzić go samemu po raz pierwszy.
Pomyślałem, że może zechcesz się przejechać.
Jasne, super.
- Wykluczone. - Czemu?
Nie dam siedmiolatkowi prowadzić. Zwariowałeś?
- Czemu nie? - Będzie ze mną. To całkowicie bezpieczne.
- Będę bardzo ostrożny. - Nie, Jackson. To zbyt niebezpieczne.
Daj spokój. Moja mama by mi pozwoliła.
A ojciec dawał ci gin, żebyś lepiej spał.
To nie znaczy, że to dobry pomysł. Nie pozwalam.
- Chodź, jedziemy na zbiórkę. - Nie, chcę zostać z wujkiem.
Jedziemy na zbiórkę, Jackson. Rusz się. Nie będę dwa razy powtarzać.
Głupia mama.
Nie mów tak, Jackson.
Gotowy?
Szukasz Laurenta?
Nie. Liczyłem, że spotkam ciebie.
Chciałem przeprosić.
Za co?
Nie chcieliśmy was skłócić.
Nic na tym nie zyskamy.
Wolelibyśmy, żebyście obaj w tym uczestniczyli.
Po co naprawdę przyszedłeś?
Jesteś nadgorliwy.
Nie lubię nadgorliwych ludzi. Zawsze są przez nich kłopoty.
Halo?
Proszę, proszę, Peter.
Jeśli tkniesz moją rodzinę, zabiję cię.
Wyluzuj.
Gdybym chciał, już bym kogoś skrzywdził.
- Czego chcesz? - Wysłuchałeś nagrania?
Przysłuchałeś się?
Słychać tylko bełkot Johna.
Nie masz na mnie nic, co przydałoby się w sądzie.
To nieistotne. Obchodzi mnie tylko, ile to jest warte dla ciebie
i twoich przełożonych.
Tajny agent mordujący ludzi. Jeśli to się wyda, posypią się głowy.
Dla ciebie może to się skończyć tylko w jednym miejscu.
W więzieniu. Razem ze wszystkimi, których pomogłeś zamknąć.
- Chyba że... - Co?
Postarasz się, żeby mnie stąd wypuścili.
Pierdol się.
Tym razem skupcie się. To nie żarty.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Klask, klask.
Kombinacja...
Włóż w to trochę serca, skarbie. Uśmiechnij się. Taniec liniowy...
- Jest wystrzałowy. - Tak jest.
No dalej. Krok, krok...
- Nathalie. - Cześć.
- Musimy pogadać. - Chodźmy na zaplecze.
- Potrzebuję pomocy. - Ludzie nas widzieli.
Nie szkodzi. Powiesz, że przyszedłem się zapisać.
Muszę wypełnić jakiś formularz?
- Był tu wczoraj ten Visser. Po co? - Im mniej wiesz, tym lepiej.
To tak nie działa.
Chcę pomóc, ale musisz mi coś powiedzieć.
Od licytacji Laurent zachowuje się jak palant.
Wykorzystuje nawet Jacksona.
Wczoraj byliśmy z braćmi na kolacji, żeby dobić targu.
Laurent jest chętny, ale JP nie. Muszę go namówić.
Problem w tym, że go nie znam. Jaki jest?
Sama ledwo go znam. Prawie się do mnie nie odzywa.
Bierze narkotyki czy jest przeciwko? Chodzi na dziewczyny?
- Boi się matki? Cokolwiek. - Zastanowię się.
Nie mam czasu. Mam kilka dni, żeby go przekonać.
A jeśli się nie uda?
Złapiemy tylko Laurenta.
Dla ciebie wystarczy, ale nie dla mnie.
Obrót, tupnięcie. Jeszcze raz.
Krok, wykop, ślizg.
Hej, Laurent. Co tu robi Steve?
- Steve? Gdzie? - Tak.
Poszedł na zaplecze z Nathalie.
Laurent i JP zamordowali Kim.
JP musi za to odpowiedzieć. Jego miejsce jest w więzieniu.
Znajdę coś, obiecuję.
Tu jesteś.
Steve przyszedł się zapisać.
Właśnie mówiłem,
że brakuje mi jazdy, odkąd Spider został sprzedany.
- Prawie skończyliśmy. - Dokończę. Idź.
Mogę zobaczyć dowód?
- Proszę. - Dzięki.
- Zmieniłeś zdanie? - W jakiej sprawie?
Myślałem, że wybrałeś inną szkołę jazdy.
Podoba mi się tu.
Po wczorajszej kolacji pomyślałem, że moglibyśmy zacząć od nowa.
Zdrajców też przyjmujemy.
Jak długo Wenezuelczycy zamierzają zostać w Belgii?
Nie mam pojęcia, Laurent.
Mógłbym to nieco przyspieszyć.
Poczekamy, zobaczymy.
Muszą uzgodnić to z bazą.
- Dzięki. - Dobra.
Będę cię informował.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Na razie, Steve.
- Dlaczego go zapisałaś? - Miałam go odprawić?
Następnym razem zawołaj.
Nic nie rozumiem. Najpierw się bijecie, potem godzicie,
teraz to. Nie czytam w myślach.
Kto tu jest szefem? Następnym razem mnie zawołaj.
- Czemu nie wracamy? - Musimy coś załatwić.
Zadzwoń do drzwi.
- Cześć, ciociu. - Goście.
Zajechaliśmy po drodze z mleczarni.
Trzeba było zadzwonić. Zaraz wychodzę.
Przywiozłam świeże masło.
Jackson nie jadł obiadu i pomyślałam...
Świeże masło jest pyszne. Wejdźcie.
Ale dobre.
Lepsze niż na weselu.
To prawda.
Przywiozłam coś jeszcze.
Spójrz.
Jakie ładne zdjęcie.
Oprawię je w ramkę.
Jasne, śmiało.
To ty.
Możesz je też włożyć do albumu.
Powinien się tam znaleźć, prawda?
Mam rację?
Jak ładnie. Jackson wygląda jak jego wujek JP.
Ten uśmiech. Nie sądzisz?
Zupełnie jak JP na tym zdjęciu.
Widzisz?
Spójrz tylko na ten uśmiech. Rzadko go takim widujemy.
To prawda.
Kim jest mężczyzna obok? Nigdy go tu nie widziałam.
To Victor.
Stary kolega JP.
Kiedyś często razem wychodzili.
- Co za kolega? - Zwykły kolega.
Wciąż trzymają się razem?
Jean-Pierre przyszedł.
Cześć, wujku JP.
- Cześć, mamo. Gotowa do doktora? - Tylko wezmę płaszcz.
Też będziemy uciekać.
Chcesz zrobić siku przed wyjściem?
- Tak. - Pospiesz się.
Co robisz?
Yvette pozwoliła mi włożyć zdjęcie Jacksona do albumu.
Chciałam zrobić zdjęcie na Instagram.
- Już idziemy. - Jestem gotowa. Moje klucze.
Znajdę je. Idź do samochodu. Zaraz przyjdę.
Wszyscy na pozycje.
Pamiętajcie. On groził córce kolegi.
Jesteśmy w gotowości.
Wszyscy gotowi?
- Wkraczamy do akcji! - Co, do diabła?
Cel obezwładniony.
- Stawianie oporu to kiepski pomysł. - Pieprz się. Nic nie zrobiłem.
Polly Lemmens cię rozpoznała.
Prześladowanie policjanta to jedno, ale straszenie jego dzieci?
To zupełnie co innego.
Nie zastraszałem nikogo. Na pewno nie dzieci.
Przekazałem tylko wiadomość.
„Ferry pozdrawia”.
Tylko tyle wam powiedzieli?
Co masz na myśli?
Spytaj swojego kolegi.
- Jak poszło w Brukseli? - Było miło.
- Ponoć chcesz dobić targu. - Taki mam zamiar.
Chcesz nas obu wpakować w kłopoty?
Świetny plan, bracie.
Myślisz, że jesteś ode mnie mądrzejszy
i że nadaję się tylko do wypełniania twoich rozkazów.
Mam tego dosyć.
Jeśli chcę zrobić interes, to go zrobię. Nie jesteś mi potrzebny.
Za zarobione pieniądze wykupię twoje udziały w firmie
i nie będę już musiał cię oglądać, mądralo.
Tylko nie przychodź do mnie z płaczem.
Nie martw się o to, chłopcze.
Wiem tylko, że nazywa się Victor.
- Victor? - Tak.
To niewiele, ale coś w nim jest.
JP nigdy tak nie reagował.
Może powinieneś z nim pogadać?
JOHN Z. W CIENIU FERRY'EGO BOUMANA
- Liesbeth. - Cześć.
Wybacz to najście, ale muszę pomówić z Polly.
Pol?
Możemy usiąść tutaj.
- Tak? - Cześć, Polly.
Dzień dobry.
Mogę porozmawiać z nią na osobności?
Będzie łatwiej.
Jasne.
Jak ty to robisz? Musisz codziennie udawać,
cały czas kłamać, nie popełniając żadnych błędów.
Ja bym oszalała.
Nie przeszkadza ci to?
Do większości można przywyknąć.
Oprócz okłamywania dzieci.
- To zawsze jest trudne. - Masz dzieci?
- Dwoje. - Żonę?
Rozwiedliśmy się.
Naprawdę nie nazywasz się Steve?
Zdradzisz mi swoje imię?
- To nie jest dobry pomysł. - Rozumiem.
- Wybacz, muszę odebrać. - Do zobaczenia później.
- Halo? - Hej, Bob. Chciałam coś sprawdzić.
Marc wrócił porozmawiać z Polly.
Nie wyjaśnił, o co chodzi. Czy coś powinnam wiedzieć?
Nic mi nie mówił.
Mówił, że to ma związek z jakimś aresztowaniem.
- Henk Swaab? - Nie wiem.
Chciał z nią rozmawiać na osobności. Czy to w ogóle dozwolone?
Aresztowaliśmy go.
Przebywa w areszcie,
- więc nie musisz się już bać. - Dobrze.
- Jesteś bezpieczna. - Tak.
Chciałem tylko potwierdzić jedną rzecz.
Powiedział, że przekazał ci wiadomość.
Dla twojego taty.
Co miał na myśli?
Pewnie to, że miałam go pozdrowić.
Coś ukrywasz.
Czy ktoś prosił cię, żebyś coś ukrywała?
- Mama albo tata? - Nie, przyrzekam.
- Cześć, Bob. - Cześć.
Polly, zostawisz nas?
- Jasne. - Musimy coś obgadać.
- Dzięki, Polly. - Nie ma za co.
- Zaraz do ciebie przyjdę. - Dobrze.
Co tu robisz?
Aresztowaliśmy Swaaba. Chciałem dać Polly znać.
Dopytać o parę rzeczy.
Trzeba było mnie najpierw spytać.
A na pewno nie odsyłać jej matki. Jasne?
Dobrze, Bob.
Masz rację. Wybacz. Powinienem był do ciebie zadzwonić.
Ale zatrzymaliśmy Swaaba.
To najważniejsze.
Będę cię informował.
Co się dzieje?
Nic. Aresztowali Henka Swaaba.
Marc chciał tylko potwierdzić zeznania Polly.
Gówno prawda.
Widziałam, jak Polly zabrała rękę. A teraz nagle się zjawiasz.
- Co się dzieje? - To moja wina?
Dopiero przyszedłem. Nic nie wiem.
Staram się chronić naszą córkę, tak jak i ty.
Po prostu wiem, że coś jest nie tak.
Porozmawiam z nią.
- Hej. - Cześć, tato.
- W porządku? - Tak.
- Zostawisz nas samych? - Jasne.
Cześć, skarbie.
Przepraszam, że cię w to wciągnąłem.
To nie w porządku.
Samo „przepraszam” nie wystarczy, tato.
Jeśli mam dalej dla ciebie kłamać, musisz wyjaśnić mi parę spraw.
W gazetach pisali, że John utonął.
Ferry przekazał ci telefon nie bez powodu, a ty kazałeś mi kłamać.
Nie jestem głupia.
Albo powiesz mi, o co chodzi, albo zostaniesz z tym sam.
Polly...
Zabiłeś Johna, tato?
Nie zabiłem go.
Broniłem się.
John miał nóż.
Albo on, albo ja.
Broniłem się.
Wpadliśmy obaj do wody. Właśnie to słychać na nagraniu.
John nie wypłynął.
Skoro tylko się broniłeś, czemu nikomu nie powiedziałeś?
- Nawet Nickowi? - To nie takie proste.
Dlaczego nie?
Nikomu o tym nie mówiłem.
Pracowałem nad tą sprawą miesiącami.
Straciłem twoją mamę.
Byłem o krok od aresztowania.
Gdybym komuś powiedział, wszystko poszłoby na marne.
Nie wiedziałem, że John miał podsłuch.
Ferry ma mnie na widelcu.
Czego on chce?
Wyjść z więzienia.
Co zrobisz?
Jeszcze nie wiem.
Skarbie.
Twój tata tak łatwo się nie podda.
Jest równie uparty, co jego córka.
Chodź tutaj.
Coś wymyślę.
W NASTĘPNYM ODCINKU
To lepsze niż terapia.
Co z ciebie za człowiek?
Wykorzystałeś własnego syna, żeby się na mnie zemścić.
Kurwa.
Wiem tylko, że nazywa się Victor.
To Nathalie?
Niech to szlag.
Napisy: Gabriela Deryło